autisme

Nadat ik ongeveer een half jaar geleden, herkenning vond ik het verhaal van iemand anders, die het syndroom van Asperger bleek te hebben, deed ik op het Internet een AQ-test (om kenmerken van autisme te meten) waar ik hoog op scoorde. Daarna heb ik e.e.a. over het syndroom gelezen. Ik las wat ik voelde en zelf nooit precies onder woorden had kunnen brengen. Er volgde een traject van verwijzing, wachtlijst, gesprekken, testen en weer wachten. Afgelopen week kreeg ik de uitslag. Ik blijk niet het syndroom van Asperger te hebben, maar autisme. Dat is even omschakelen. Maar ik ben blij met deze duidelijkheid. Het is jammer dat dit, ondanks alle psychotherapie die ik gehad heb, nu pas ontdekt wordt. Het voelt een beetje dubbel dus. En ik kijk ineens in een heel ander perspectief terug op dingen. Deze diagnose doet niets af aan de fysieke problemen die bestaan. Maar ik loop mijn hele leven al op de toppen van mijn tenen. Ik heb altijd het gevoel gehad dat dingen anders waren gegaan en ik ondanks de fysieke beperkingen meer energie had gehad, wanneer ik anders in elkaar had gezeten. Ik maak het mezelf zo moeilijk! Daardoor was ik ook vaak boos op mezelf. Maar nu weet ik dat ik dingen (moet) doe(n) zoals ik ze doe omdat ik niet anders kan. En ik begrijp beter waarom veel dingen moeilijk/vermoeiend voor mij zijn en ik in bepaalde opzichten zo onzelfstandig ben.